شیر زیادی خودش را گرفت و ماست شد؟ عاقبت خودخواهی:
«شیر» هنگام تبدیل به ماست، دستخوش تخمیر کنترلشده است: باکتریهای لاکتوباسیلوس، لاکتوز را میخورند و اسید لاکتیک تولید میکنند و pH را پایین میآورند. این اسید، پروتئینهای شیر را منعقد میکند و بافت ژلهای میسازد. پس «ماستشدن» نه سقوط، بلکه جهش به شکلی ماندگارتر و باارزشتر است. جالب است که همین فرآیند در روانشناسی به «نقص دانی» یا دانینگ-کروگر شباهت دارد: کسانی که کمتوانترند، کمتر میتوانند توانایی دیگران را درک کنند. پس کسی که قدر تو را نمیداند، فقط دارد ناتوانی خودش را نشان میدهد.
راهکار:
ماست شدن را میشود شروعِ یک محصول تازه دید؛ همانطور که شیرِ «بالاگرفته» به ماستی با ماندگاری بیشتر تبدیل میشود، کسی که قدر تو را نمیداند در واقع تو را از محدودیت خودش رها کرده است.