وقت نماز بیاید: تیکهای سنگین با چاشنی غرور:
در روانشناسی اجتماعی، «تسلیمناپذیری نمادین» یه مکانیسم دفاعی فوقالعاده قدرتمنده. وقتی عمل خم شدن رو از بستر تسلیم در برابر آدمها خارج میکنی و به عبادت گره میزنی، در واقع قدرت رو از دیگری میگیری و به خودت برمیگردونی. تو تاریخ معاصر هم معترضان زیادی نماز رو تبدیل به نماد مقاومت کردن. برای تو، نماز یه پناهگاه روحیست یا یه بیانیهی سیاسی؟
راهکار:
این متن رو میشه جور دیگهای هم دید: یه نوع «قدرتنمایی معنوی» که با تغییر معنای خم شدن، از یه ژست تسلیمپذیر، یه نماد عزت نفس و استقلال میسازه. انگار میگی زیر بار هیچکس نمیرم، چون فقط جلوی یه قدرت بالاتر خم میشم. این جوری اقتدار رو از طرف مقابل میگیری و دست خودته.