چشمانتظاری در غروب جدایی؛ شعری از دلتنگی و وعدهی بازگشت:
جالب است بدانی مغز ما در برابر وعدههای عملنشده، همان واکنشی را نشان میدهد که به پاداشهای نزدیک؛ یعنی ترشح دوپامین ادامه مییابد و فرد را در «انتظار لذتبخش» نگه میدارد. انگار خودِ چشمانتظاری، نوعی وصال دیگر است. آیا واقعاً برگشتن او این مدار عصبی را خاموش میکند یا تازه حفرهای دیگر باز میشود؟
راهکار:
از نگاه روانشناختی، «چشمانتظار» بودن مغز را در حلقهٔ ناتمام پاداش نگه میدارد و سیستم دوپامین را مدام فعال میکند. به همین دلیل، گاهی خودِ انتظار شیرینتر از وصال است؛ این یک ترفند ذهنی برای تابآوری در برابر فقدان است.