هیچ چیز از هیچ کس بعید نیست؛ چرا آدمها غیرقابلپیشبینیاند؟:
روانشناسی اجتماعی میگوید ما رفتار دیگران را به شخصیتشان نسبت میدهیم، اما قدرت موقعیت را دستکم میگیریم. آزمایش زیمباردو نشان داد دانشجویان عادی در نقش زندانبان ظرف چند روز به آدمهای بیرحم تبدیل میشوند. در واقع «من» پایدار وجود ندارد؛ هر کس تحت فشار، نقش، یا خستگی میتواند رفتاری نشان بدهد که خودش هم باورش نمیشود. پس این جمله نه بدبینی، بلکه واقعبینی است. آیا تو هم از رفتار خودت شگفتزده شدهای؟
راهکار:
این جمله در واقع پادزهر قضاوت سریع است؛ وقتی باور کنی هر کس توانایی هر کاری را دارد، رفتار دیگران را پیشبینی نمیکنی، بلکه رصد میکنی.