کاش غرامت گناه معشوق را در قیامت بپذیرم:
تحقیقات علوم اعصاب نشان میدهد در مغز عاشق، نواحی مرتبط با «خود» و «دیگری» همپوشانی پیدا میکنند؛ در fMRI هنگام دیدن درد معشوق، همان بخشهایی فعال میشود که هنگام تجربهٔ درد خود فرد فعال میشوند. یعنی «من غرامتش را بکشم» فقط یک آرمان عاشقانه نیست، بلکه ساختار عصبیِ عشق است که دردِ دیگری را شبیه دردِ خودت حس میکند. اگر هویتت با معشوق گره خورده باشد، تقصیر او را با کدام بخش وجودت تجربه میکنی؟
راهکار:
این تصویر ذهنی را میتوان اینطور بازآفرینی کرد: عشقی که شاعر به قیامت موکول کرده، در دنیای امروز همان «بخشیدنِ بیقیدوشرط» است؛ جایی که تو هزینهٔ خطای طرف مقابل را با ماندن و درک کردن میپردازی، نه در جهانی دیگر.