دنیا دو روز است؛ فلسفه کوتاهی زندگی و ارزش امروز:
این جمله با یک پارادوکس زمانی روبهروست: «امروز» وقتی میفهمیم که هست، دیگر گذشته است. عصبشناسان میگویند مغز برای ساختن حسِ حال، رویدادها را حدود ۸۰ میلیثانیه دیرتر بازسازی میکند؛ یعنی ما همیشه در یک «گذشتهٔ بسیار کوتاه» زندگی میکنیم. پس دنیا واقعاً دو روز نیست؛ فقط یک «لحظهٔ پردازششده» است که ذهن آن را به امروز و فردا تقسیم میکند.
راهکار:
میتوان این جمله را از یک توصیف تلخ به یک اصل انگیزشی تبدیل کرد: اگر دنیا فقط همین دو روز است، پس «فردا» هرگز نمیآید؛ هر روزی که میرسد، «امروز» تازهای است. پس برای کسی که این متن را میخواند، سؤال مهم این نیست که چند روز مانده، بلکه این است که امروز را چگونه میخواهد تجربه کند.