تلخترین قسمت آهنگ؛ وقتی حواست به گذشته پرت میشود:
مطالعات نشان میدهد موسیقی بیش از هر محرک دیگری خاطرات خودزندگینامهای را زنده میکند؛ حتی قویتر از بو. مغز آهنگ را مثل کلیدِ رمزگذاریشده به هیپوکامپ میفرستد و ناگهان جزئیات یک روز معمولی با تمام احساسش برمیگردد. جالب اینکه خاطرات موسیقایی معمولاً از بین ۱۰ تا ۳۰ سالگی هستند؛ دورهای که هویت ما شکل میگیرد. پس شاید آهنگ مقصر نیست؛ مغز دارد آرشیوش را مرور میکند.
راهکار:
موسیقی مثل ماشین زمان نیست؛ مثل آینهست. لحظهای که حواست پرت میشود، آهنگ دارد خاطره را از پشت پلکهایت بیرون میکشد. شاید تلخترین قسمت، دقیقاً همانجایی است که میفهمی بعضی گذشتهها هنوز زندهاند و با یک نت بیدار میشوند.