غم ریشه در جان

دلتنگی شبانه؛ غمی که ریشه در جان دارد:

درد عاطفی و درد فیزیکی در مغز مسیر مشترکی دارند؛ ناحیه‌ای به نام قشر کمربندی پیشین هنگام دلتنگی عمیق یا طردشدگی دقیقاً همان‌قدر فعال می‌شود که هنگام سوختگی جسمی. به همین دلیل غم ریشه‌دار فقط استعاره نیست، تجربه‌ای عصبی و واقعی است. مرز بین این دو درد در شعر تو کجا محو شده است؟

راهکار:

این شعر غم را مثل موجودی زنده تصویر می‌کند که ریشه می‌دواند. می‌توانی ادامه‌اش را این‌طور ببینی: اگر غم ریشه است، آبیاری‌اش چیست و کدام فصل آن را خشک می‌کند؟