وقتی غم زیاد، بیخوابی و تنهایی میسازد:
در علوم اعصاب، غم مزمن مسیرهای آمیگدال و هسته آکومبنس را بازسیمکشی میکند؛ همزمان بیخوابی محور هیپوتالاموس-هیپوفیز-فوقکلیه را فعال نگه میدارد. نتیجه یک چرخه است: کمخوابی نشخوار فکری را زیاد و همدلی را کم میکند، درونگرایی را تقویت و تنهایی ادراکشده را عمیقتر میکند. غم را با خواب کم میکنیم یا خواب را با غم؟
راهکار:
غم مثل یک اتاق تاریک است؛ چشم که عادت کند، لبهی تخت و صدای قلب خودت را میبینی. بیخوابی، درونگرایی و تنهایی سه علامتند، نه سه هویت. اگر امشب خواب نیامد، بهجای جنگیدن با فکرها، یک چراغ کوچک روشن کن و فقط یکی از آن فکرها را روی کاغذ بیاور؛ همین کافی است تا غم از «همهچیز» به «یک چیز» تبدیل شود.