گریه‌هایی که هنوز تمام نشده‌اند:
گریه عاطفی فقط تخلیه نیست؛ اشک احساسی حاوی پروتئین‌ها و هورمون‌های مرتبط با استرس است و پژوهش‌ها نشان می‌دهد گریه می‌تواند ترشح اندورفین و اکسی‌توسین را تحریک کند. اما «گریه ناتمام» اغلب به پردازش نگسسته سوگ اشاره دارد: محرک‌های کوچک چرخه هیجانی را دوباره باز می‌کنند. آیا گریه در تنهایی با گریه در حضور دیگری از نظر فیزیولوژیک متفاوت است؟
راهکار:
این جمله را می‌توان این‌طور بازخوانی کرد: گریه یک «رویداد» نیست که یک‌بار انجامش دهی و تمام شود؛ بیشتر شبیه «فرایند» است. «مانده بودن» گریه لزوماً یعنی ضعف یا عقب‌ماندگی هیجانی نیست؛ می‌تواند نشانه این باشد که مغز هنوز محرک‌های مرتبط با فقدان را پردازش می‌کند. به‌جای شمردن گریه‌های انجام‌شده، محرکی که این بار اشک را فعال کرد می‌تواند نقشه راه پردازش هیجانی باشد.