غم بی‌کلام

«ساعت از دو نیمه‌شب گذشته بود.

او دفتر خاطراتش را باز کرد،
اما این بار چیزی ننوشت.

گاهی غم آن‌قدر بزرگ می‌شود که کلمات از توصیفش جا می‌مانند.

فقط نشست و به صفحه سفید خیره شد.
اشک‌هایش آرام روی کاغذ افتادند و چند لکه کوچک ساختند.

شاید اگر کسی آن صفحه را می‌دید،
فکر می‌کرد چیزی روی آن نوشته نشده.

اما او می‌دانست همان چند قطره اشک،
بلندترین داستان زندگی‌اش بودند...»◇️

غم واقعی اونیه که نمیتونی راجبش حتی با دوست صمیمیت
هم صحبت کنی . . ؛
️