موندی هستم؛ روایت آدمهایی که میمانند:
در روانشناسی تکاملی، «ماندن» فقط اخلاق نیست؛ اکسیتوسین و وازوپرسین در مغز پستانداران پیوند را تقویت میکنند و ترک کردن را پرهزینه میسازند. همزمان مغز انسان دچار «مغالطه هزینه هدررفته» میشود: هرچه بیشتر بمانی، ماندن را ارزشمندتر میبینی، حتی اگر آیندهای روشن نداشته باشد. ماندن همیشه انتخاب نیست؛ گاهی شیمیِ اعتیاد به آشنایی است.
راهکار:
ماندن همیشه قهرمانی نیست؛ گاهی فقط فرار از ترس تنهایی است. اگر ماندی، لحظهای ببین از سرِ انتخاب بود یا اجتناب از فقدان؟