چرا دیگران هوس کردند و لذت بردند، ولی ما حسرت خوردیم؟:
کانمن و تورسکی در نظریه چشمانداز نشان دادند مغز ما «زیان» را حدود دو برابر «سود» احساس میکند؛ برای همین آرزوی برآوردهنشده، همیشه بزرگتر از لذت واقعیِ رسیدن به نظر میرسد. این سوگیری باعث میشود تصور کنیم دیگران لذت بیشتری بردهاند، در حالی که آنها هم خیلی زود با «عادت لذت» (hedonic adaptation) به همان وضعیت عادی برگشتهاند. حسرت، برآوردِ اشتباهِ یک مغزِ زیانگریز است.
راهکار:
یک قاب تازه: «هوس» یعنی رفتن سراغ چیزی بدون ترس از اشتباه؛ «آرزو» یعنی ماندن در تماشای آن. شاید دیگران هم لذتشان لحظهای بود و بعدش عادی شد؛ فقط تو آن لحظه را بزرگتر از واقعیت دیدهای.