مستی و فریب چشم در غزل عاشقانه حافظ:
عشق رمانتیک در مغز همان مدار دوپامینِ پاداش را فعال میکند که در اعتیاد دخیل است؛ از این‌رو عاشق «مست» می‌شود و قضاوتش دربارهٔ نشانه‌های معشوق دچار سوگیری «اثر هاله» می‌گردد. حافظ «فریب چشم جادویت» را دقیقاً به همین معادلهٔ مستی/خرابی گره زده است.
راهکار:
این ابیات فقط ستایش زیبایی نیست؛ اعتراف به یک مکانیزم روانی است: وقتی «مستی» از یک نشانهٔ کوچک مثل نسیم گیسو شروع می‌شود، ذهن کل تجربه را بزرگ‌نمایی میکند و «فریب چشم» نتیجهٔ همان سوگیری است. خواندنش به‌عنوان گزارش لحظه‌ایِ از دست رفتن کنترل، آن را از کلیشهٔ عاشقانه به مشاهدهٔ دقیق ذهن تبدیل میکند.