فرار به سمت خدا؛ پناهگاه امن آرامش درون:
در علوم اعصاب، تجربهی «تسلیم به نیروی برتر» باعث کاهش چشمگیر فعالیت آمیگدال (مرکز هشدار مغز) و ترشح اکسیتوسین میشود، هورمونی که حس اعتماد و پیوند ایجاد میکند. جالب اینجاست که این «فرار» نه یک واکنش منفعل، که فعالترین مکانیسم مقابلهای روان است؛ نوعی مهاجرت از آشوب ذهن به ساحل امن یقین. آیا این فرار، پایانِ گریز از خویشتن است یا شجاعانهترین شکل روبرو شدن با آن؟
راهکار:
این «فرار» را میشود یک بازگشت فعال دید: روانشناسی وجودی میگوید انسان برای رهایی از اضطرابهای بنیادین، نه به عقب، که به عمیقترین لایههای معنا حرکت میکند. خدا در این نگاه، نه یک مقصد بیرونی، که هستهی آرامش درونی است. گریز تو به سوی او، در واقع راه رفتن به سمت خودِ رها و اصیلات است.