فرار از غم با الکل

زخم‌هایی که می‌مانند؛ روایت درد و الکل:

مغز انسان زخم عاطفی را شبیه زخم جسمی پردازش می‌کند: قشر کمربندی قدامی با همان مسیرهای درد فیزیکی فعال می‌شود. الکل اما فقط علائم را بی‌حس می‌کند؛ در بلندمدت با مختل‌کردن خواب REM و کاهش سروتونین، تثبیت حافظه‌ی منفی را عمیق‌تر می‌کند. به همین دلیل «فرار از درد با الکل» معمولاً خاطره‌ی زخم را پررنگ‌تر، نه کمرنگ‌تر، ذخیره می‌کند.

راهکار:

این متن یک روایت است، نه یک حکم. زخم‌هایی که «می‌مانند» اغلب دارند به خاطره‌ای تبدیل می‌شوند که مغز هر بار بازنویسی‌اش می‌کند؛ پس درد امروز، شکل نهایی فردا نیست. اگر «الکل» در متن استعاره‌ای از بی‌حسی باشد، شاید ارزشش را داشته باشد که نسخه‌ی بی‌حس‌کننده‌ی کم‌ضررتری مثل نوشتن روزانه‌ی همان درد را امتحان کنی.