فراموش کردن زندگی

فراموشی زندگی و راه بازگشت به زندگی در لحظه:

تحقیق سنتا باربارا نشان می‌دهد ذهن انسان حدود ۴۷٪ مواقع در گذشته یا آینده پرسه می‌زند و همین «ذهن‌سرگردانی» با کاهش شادی گره خورده است. مغز برای بقا ساخته شده، نه برای لذت؛ پس حال، حالت پیش‌فرض نیست و باید آن را از دست رقابت کارها بیرون کشید. چند درصد امروز واقعاً در «حال» بودی؟

راهکار:

«زندگی کردن» همیشه کارهای بزرگ نیست؛ گاهی همان توقف سه‌ثانیه‌ای روی طعم چای یا نور پنجره است. مغز برای بقا، کارهای عقب‌افتاده و تهدیدها را برجسته می‌کند؛ به همین دلیل «زندگی» خودبه‌خود از قاب ذهن بیرون می‌افتد. هر روز یک لحظه را با یک جزئیات حسی مشخص نام‌گذاری کن؛ همین نام‌گذاری، حال را از حالت پیش‌فرض به تجربه تبدیل می‌کند.

یادمون رفت زندگی کنیم | بی‌حسی عاطفی و حس پوچی:

تحقیقات نوروساینس نشان می‌دهد بی‌حسی مزمن اغلب ناشی از کاهش دوپامین در مسیر پاداش مغز است – همان مسیری که لذت و انگیزه را کنترل می‌کند. جالب اینجاست که مغز برای جلوگیری از «شوک عاطفی» در استرس طولانی‌مدت، خودش را بی‌حس می‌کند. آیا این خاموشی موقت، راهی برای بقاست یا زنگ خطری برای تغییر؟

راهکار:

بی‌حسی عاطفی گاهی مکانیسم دفاعی مغز برای مدیریت استرس مزمن است؛ مثل قطع شدن فیوز برای جلوگیری از آتش‌سوزی. شاید این حالت یک «استراحت اجباری» برای بازسازی سیستم عصبی باشد، نه نشانه‌ی پایان.

زندگی کردن را فراموش می‌کنم: