فراموشی دنیا

عشق در خیال: رهایی از دنیا با یک خیال:

مغز انسان وقتی خیال می‌بافد، همان نواحی را فعال می‌کند که در تجربه واقعی فعال می‌شوند. یعنی حتی تصور کردن حضور کسی، دوپامین و اکسی توسین ترشح می‌کند—همان هورمون‌های عشق واقعی. به قول عصب‌شناسان، مغز تفاوت میان واقعیت و خیال قوی را تشخیص نمی‌دهد. سوال: آیا این یعنی عشق خیالی از عشق واقعی «بی‌خاصیت‌تر» نیست؟

راهکار:

نگاه تازه: خیال‌پردازی با معشوق نوعی مکانیزم دفاعی روانی نیست، بلکه تمرین مغز برای ساختن واقعیت‌های موازی است. اگر این خیال را به یک عادت خلاقانه تبدیل کنی (مثلاً نوشتن یا نقاشی)، می‌توانی ازش دنیای جدیدی بسازی که حتی روی واقعیتت تأثیر بگذارد.