عشق جاودانه در فراق: روز شصت و ششم:
پارادوکس جالبی در این سطرها نهفته است: در روانشناسی، «اثر گسست عاطفی» نشان داده که تصور عشق ابدی در غیاب فیزیکی، گاه پیوند را قویتر از حضور مداوم میکند. انگار نادیدن، نگاه را از سطح به عمق میبرد. آیا این همان راز ماندگاری عشقهای ناکام در تاریخ ادبیات است؟
راهکار:
این شعر تصویری از عشقی را میسازد که در نبود دیدار، در ذهن و روح جاودانه میشود. شاید بتوان آن را بازتعریف کرد: «دیدن» فقط یک حس نیست؛ گاهی نادیدن، عشق را از قفس روزمرگی رها میکند و به ابدیت پیوند میزند.