همه چیز تحت کنترله، ولی کنترل دست کیه؟:
پژوهشهای الن لانگر در هاروارد ۱۹۷۵ نشون دادن آدمها حتی در قرعهکشی تصادفی فکر میکنن با «مهارت» میتونن شانسشون رو بالا ببرن. مغز ما ماشین تشخیص الگوئه و حتی در آشوب هم ساختار خیالی میسازه. این سوگیری «خطای کنترل» اسم داره و ریشهٔ خیلی از دعواهای سیاسی و روابط عاطفی از همینه. جالبه بدونی پذیرش بیکنترلی، آرامش عمیقتری میاره تا جنگیدن برای کنترل وهمی. اگر واقعاً کنترل دست هیچکس نباشه، برنامهریزی صبحگاهیت چقدر جدیه؟
راهکار:
این حس که کنترل دست کسیه ولی نمیدونی دست کی، نقطهٔ برخورد جبر و اختیار رو به شوخی گرفته. از دید روانشناسی، مغز ما برای کاهش اضطراب، مدام توهم کنترل میسازه حتی اگه کنترل واقعی وجود نداشته باشه. شاید لحظهٔ رهایی وقتیه که بپذیری نه تو کنترل داری، نه هیچکس دیگه.