نگاه شوپنهاور به عشق: مبارزه برای بقای نسل:
بیولوژی تکاملی مدرن حرف شوپنهاور را تأیید می‌کند: عشق رمانتیک ابزاری است برای ترغیب ما به تولیدمثل. دوپامین و اکسی‌توسین مغز را فریب می‌دهند تا خوشبختی فردی را با بقای ژن‌ها اشتباه بگیریم. جالب است که این مکانیسم در حیوانات دیگر هم دیده می‌شود، مثلاً پرندگان نر با آوازخوانی جذب ماده می‌کنند. سؤال: آیا انسان امروزی می‌تواند عشق را از این چارچوب زیستی جدا کند؟
راهکار:
این نقل‌قول به ما یادآوری می‌کند که بسیاری از احساسات رمانتیک ما ریشه در غریزه‌های تکاملی دارند. برای درک عمیق‌تر، می‌توانید کتاب «تکامل و رفتار انسان» از دیوید باس را بخوانید که به زبان ساده توضیح می‌دهد چرا جذب برخی ویژگی‌ها می‌شویم.