فکر نکردن به آینده

عاقبت‌اندیشی؛ اگر اولش به آخرش فکر نکنی:

مغز انسان در لحظهٔ شروع، پاداش فوری را بزرگ‌تر از پیامد دور می‌بیند؛ به این می‌گویند «تخفیف زمانی». همین خطای شناختی باعث می‌شود هزینه‌های آینده را دست‌کم بگیریم. جالب‌تر این‌که وقتی به آخر می‌رسی، «سوگیری پس‌نگری» به تو القا می‌کند که از اول معلوم بود! پژوهش‌ها نشان می‌دهند شبیه‌سازی آینده در قشر پیش‌پیشانی، این خطا را کاهش می‌دهد. اگر نسخهٔ آینده‌ات الان به تو پیام بدهد، اولش چه کار می‌کردی؟

راهکار:

این جمله را برعکس کن: «اگر آخرش به اولش فکر می‌کنی، یعنی اولش به آخرش فکر نکرده‌ای.» این پارادوکس همان چرخهٔ حسرت است؛ زاویهٔ دید را از «ای کاش» به «از حالا» بچرخان.