فداکاری تاریکی

فداکاری تاریکی برای درخشیدن نورها:

در فیزیک، تاریکی «چیز» نیست؛ نبودِ فوتون است. اما جالب‌تر اینجاست: مغز پستانداران از تاریکی نمی‌ترسد، از پیش‌فرضِ «احتمال وجود شکارچی» می‌ترسد. در آزمایش‌های محرومیت حسی هم وقتی نور کاملاً حذف می‌شود، مغز شروع به ساخت تصاویر خیالی می‌کند تا خلأ را پر کند. پس تاریکی نه تهدید، که بومِ سفیدی است که نور روی آن معنا پیدا می‌کند. حالا این سؤال پیش می‌آید: آیا اگر تاریکی نبود، کسی اصلاً به «نور» فکر می‌کرد؟

راهکار:

یک گسترش خلاقانه: همین منطق را به «سکوت» هم بسط بده؛ سکوت هم اغلب بدفهمی می‌شود، ولی به حرف‌ها عمق می‌دهد. با این نگاه، می‌توان «نبودن‌ها» را قابِ «بودن‌ها» نشان داد.