سندروم ناجی: وقتی نجات دیگران، غرقشدن توست:
ناجیهای حرفهای غریقناجی آموزش میبینند که از پشت به فرد در حال غرق شدن نزدیک شوند، زیرا غریزهی طعمهی وحشتزده، چنگ زدن و بالا کشیدن خود با فروبردن ناجی است. این دقیقاً همان پدیدهی روانی «هموابستگی» است که در آن تلاش برای نجات دیگری از اعتیاد یا بحران، به فروپاشی خود فرد میانجامد. جالب است که در سیستم لیمبیک مغز، تماشای رنج دیگری، مدارهای درد خود ما را نیز فعال میکند، گویی فریاد کمک از درون ما برمیخیزد. مرز میان همدلی و خودتخریبی کجا تمام میشود؟
راهکار:
این یک هشدار از دل روانشناسی است: همانطور که در هواپیما میگویند اول ماسک اکسیژن خود را بزنید بعد به دیگران کمک کنید، در زندگی هم گاهی خودناباوری در لباس فداکاری پنهان میشود. جلیقه نجات را اول به خود بپوش، نه از سر خودخواهی، که برای توانایی واقعی نجات دادن.