فداکاری الکی

واسه کسی بمیر که بتونه خاکت کنه؛ طنز یا حقیقت؟:

واقعیت جالب: طبق قوانین ثبت احوال ایران، مسئولیت کفن و دفن میت تنها با ورثه یا وصی قانونی تعیین می‌شه. اگر برای کسی بمیری که نه هویتی داره نه امضایی، جنازه‌ات توی برزخ اداری می‌مونه و احتمالاً بهشت زهرا باید با بودجه عمومی چاله کنه. چه ایثار بی‌حاصلی! انگار عشق‌های خیالی حتی نمی‌تونن قبر شش متری رو تضمین کنن. حالا فکر می‌کنی چند درصد از عاشقانه‌های تاریخ همچین سرنوشتی داشتن؟

راهکار:

این جمله یه جور آینه برای توهم فداکاریه: ما گاهی برای تصویری که از یه نفر توی ذهنمون ساختیم می‌میریم، نه خود واقعیش. دفعه بعد که خواستی از خودگذشتگی کنی، ببین اون آدم اصلاً می‌تونه توی زندگیت یه آدرس پستی داشته باشه؟