دلتنگی عاشقانه؛ هیچ چارهای جز دیدار نیست:
در علوم اعصاب، دلتنگی یک هیجان ساده نیست؛ حالتی شبیه «وسوسه» است که مدار پاداش (هسته اکومبنس و دوپامین) را فعال میکند. دیدار، با آزادسازی اکسیتوسین و اندورفین، این مدار را موقتاً خاموش میکند؛ همان چیزی که جملهات دقیقاً توصیف میکند. آیا دیدار درمان است یا فقط دوز موقت؟
راهکار:
دلتنگی فقط نشانه نبودن نیست؛ فشارِ حضورِ کسی است که ذهن حتی در غیاب او حاضر نگه میدارد. دیدار فاصله را کم میکند، اما کیفیت دلتنگی را حافظه، انتظار و روایتِ مشترک میسازد.