بغلم کن تا کسی نفهمد درد من بود یا تو:
دریافتِ آغوش، مسیر «الیاف عصبی C-لمسی» را فعال میکند که پیامِ امنیت را مستقیم به قشرِ جزیرهای مغز میفرستد و کورتیزول را پایین میآورد. اما شگفتانگیزتر این است که نورونهای آیینهایِ درد، هنگام مشاهدهٔ زخمِ دیگری همان شبکهٔ دردِ خودِ فرد را روشن میکنند. پژوهشها نشان دادهاند همدردی فقط یک حس اخلاقی نیست؛ همان مدارهای پیکریِ درد را در دو نفر فعال میکند. به همین دلیل، آغوش میتواند مرزِ «بدن من» و «بدن تو» را برای مغز محو کند.
راهکار:
شاید این خواسته از آن روست که رنج وقتی تقسیم شود، وزنش کمتر میشود؛ اما گاهی آغوشِ بیمرز، تشخیصِ «من» و «تو» را برای مغز سخت میکند و همین، خودش نوعی عشق و خطر همزمان است.