کارما نبود، من و رفیقم پشت پرده بودیم!:
آیا میدانستی مغز انسان در مواجهه با اتفاقات تصادفی، تمایل شدیدی به نسبتدادن علت به نیروهای ماورایی مثل کارما دارد؟ این پدیده «خطای اسناد علی» نام دارد. در حقیقت، وقتی کسی فکر میکند کارما جوابش را داده، اغلب دارد الگوهای آماری یا نقشههای انسانی را نادیده میگیرد. اینجا با لو دادن «من و رفیقم» داری مستقیماً آن خطا را به سخره میگیری. سوال: آیا تا حالا شده عمداً یه اتفاق را طوری طراحی کنید که شبیه کارما به نظر برسه؟
راهکار:
این جور شوخیها یادآور خطای اسناد بنیادین در روانشناسی است: ما معمولاً کارهای دیگران را به شخصیتشان نسبت میدهیم و کارهای خودمان را به شرایط. اینجا با عوض کردن «کارما» به «من و رفیقم» داری اسناد را بهعمد به هم میریزی. دفعه بعد میتونی با اضافه کردن یک مثال واقعی از یه برنامهریزی مشترک بامزه، تأثیرش را دوچندان کنی.