درستش می‌کنیم

درستش می‌کنیم؛ نه فقط امید:

همه می‌گن درست میشه، چرا درستش نمیکنیم؟:

در روانشناسی اجتماعی، «اثر تماشاگر» نشان می‌دهد هرچه جمعیت شاهد یک مشکل بیشتر باشد، احتمال اقدام فردی کمتر می‌شود. آزمایش کلاسیک دارلی و لاتانه نشان داد در تنهایی ۳۱٪ افراد فوراً کمک می‌کنند، ولی وقتی چهار نفر حضور دارند، این عدد به ۱۰٪ سقوط می‌کند. علت «پخش شدن مسئولیت» است: همه فکر می‌کنند یک نفر دیگر اقدام خواهد کرد؛ درست مثل همان «درست می‌شه» که بی‌صاحب می‌ماند. حالا سؤال: در خیابان شلوغ، خودت اولین نفر می‌شوی؟

راهکار:

این جمله یادآور یک جابه‌جایی ظریف اما قدرتمند است: هر بار که از «درست می‌شه» به «درستش می‌کنم» تغییر ضمیر می‌دهی، اثر تماشاگر را خنثی می‌کنی و مسئولیت را از یک امید مبهم به اراده‌ای شخصی تبدیل می‌کنی. انگار کلید قفل جمعی در جیب توست.

درست میشه یا درستش میکنیم؟ تفاوت امید و مسئولیت:

در روان‌شناسی به این پدیده «تفرقه مسئولیت» می‌گویند: وقتی همه می‌گویند «درست می‌شه»، در واقع هیچ‌کس خودش را مسئول تغییر نمی‌داند. در آزمایشی در سال ۱۹۶۸، وقتی مردم فکر می‌کردند دیگران هم صدای کمک را می‌شنوند، فقط ۳۱٪ کمک کردند؛ اما وقتی فکر می‌کردند فقط خودشان می‌شنوند، ۸۵٪ کمک کردند. امید بدون مسئولیت‌پذیری، فقط تماشا کردن است.

راهکار:

بازنویسی این متن: «همه گفتن درست میشه، ولی هیچکس نگفت درستش میکنیم» یعنی تفاوت بین تماشای امید و ساختن آن. می‌توانی این جمله را به سمت قدرتی که در دست خودت است ببری: «درست نمی‌شه مگه اینکه خودم شروع کنم.»