درون هر انسان داستانی است که نمیخواهد فراموش شود:
پارادوکس حافظه: هر بار خاطرهای را مرور میکنیم، مغز آن را بازنویسی میکند؛ پس داستانی که نمیخواهیم فراموش کنیم، با هر یادآوری کمی تغییر میکند. روانشناسی «هویت روایی» میگوید ما همان داستانهایی هستیم که برای خود تعریف میکنیم. پس خاطره اصیل کجاست؟
راهکار:
این جمله داستان را چیزی شبیه یک «اتاق امن» در ذهن میبیند؛ نه گذشتهای که باید حفظ شود، بلکه بخشی از هویت که هر بار روایتش، ما را دوباره میسازد. شاید راز ماندگاری، فراموش نکردن نیست؛ انتخاب روایتی است که هنوز زنده است.