دروغ تو چشم

دروغ پشت پلک‌ها: راز نگاه‌هایی که فریبمان می‌دهند:

پل اکمن، روان‌شناس پیشگام در تشخیص حالات چهره، ثابت کرد که عضلات دور چشم (orbicularis oculi) در لبخند واقعی به‌طور خودکار فعال می‌شوند و ارادی‌کردن انقباض آن‌ها تقریباً غیرممکن است. اما در دروغ، ماجرا برعکس می‌شود: فرد دروغگو برای باورپذیرکردن حرفش سعی می‌کند تماس چشمی را بیش از حد عادی حفظ کند، غافل از اینکه مردمک چشم به محض بار شناختی اضافه منقبض می‌شود و ریتم پلک‌زدن به‌شدت افت می‌کند. به همین دلیل چشم‌ها همزمان هم می‌توانند خیانت‌کنندهٔ دروغ باشند و هم قربانی ساده‌انگاری ما در قضاوت. نکتهٔ جالب‌تر اینکه مغز انسان حالت طبیعی نگاه را در کمتر از ۱۷ میلی‌ثانیه تشخیص می‌دهد و همان لحظه حس بی‌اعتمادی را فعال می‌کند، پس شاید جملهٔ «چشات» بیش از یک استعاره، یک واکنش عصبی فوری باشد.

راهکار:

چشم‌ها فقط راوی سکوت نیستند؛ پژوهشگران تشخیص دروغ می‌گویند وقتی کسی از بیان حقیقت طفره می‌رود، مردمک چشم به‌طور غیرارادی منقبض می‌شود و تعداد پلک‌زدن‌ها افزایش می‌یابد. شاید این جمله بیش از آنکه توصیف بی‌صداقتی طرف مقابل باشد، بازتاب ترس ناخودآگاه تو از فریب خوردن است. در واقع تو داری از پنجرهٔ چشم به دنبال شاهدی برای ناامنی درون خودت می‌گردی.