دروغگوهای متنفر از دروغ؛ طنز تلخ دورویی:
به این میگن «ناهماهنگی شناختی»؛ مغز آدمها برای فرار از عذاب وجدان، دروغ خودش رو «مصلحتی» و دروغ دیگری رو «خیانت» دستهبندی میکنه. تحقیقات نشون میده منفورترین آدمها برای یک دروغگو، دروغگوهای دیگهان، چون آینهی رفتار خودشونه. تو گروهها، تنفر از دروغ اغلب پوششی برای همذاتپنداریه، نه اخلاق. اگه همه متنفرن، دروغ از کجا تولید میشه؟
راهکار:
این جمله بهجای قضاوت، یک آینه است: آدمها معمولاً دروغ خودشان را «مصلحتی» و دروغ دیگری را «خیانت» مینامند. مرز واقعی شاید همینجاست؛ نه در خود دروغ، که در برچسبی که به آن میزنیم.