خنده‌ای که حال دلت را لو می‌دهد:
در روانشناسی به این پدیده «لبخند افسردگی» می‌گویند: فرد در ملأ عام می‌خندد اما در خلوت فرو می‌ریزد. جالب اینجاست که مغز انسان، حتی وقتی واقعاً ناراحت است، با انقباض ماهیچه‌های لبخند، اندورفین ترشح می‌کند و حال را اندکی بهتر می‌کند. پس شاید این خنده‌ی ساختگی، یک استراتژی تکاملی برای زنده ماندن باشد. سوالی که پیش می‌آید: آیا می‌توان بدون انکار رنج، از همین ترفند مغز برای التیام استفاده کرد؟
راهکار:
این شعر بازیِ نیرومندِ «خوب نشان دادن خود» را بازتاب می‌دهد. گاهی «خوبم» گفتن، نه دروغ، که سپری است برای وقت خریدن تا واقعاً خوب شویم. شاید مخاطب این شعر نیاز دارد بداند که درد مشترک، نیمی از درمان است.