درمان درد با زمان

زمان درمانگر دردهای عاطفی نیست:

در روانشناسی، مفهوم «شفای زمانی» یک اسطوره است. تحقیقات نشان می‌دهد خاطرات درد عاطفی، به‌ویژه از دست‌دادن‌های عمیق، در مغز به‌صورت خاطرات آشکار ثبت می‌شوند و با گذر زمان محو نمی‌شوند؛ بلکه ما یاد می‌گیریم با یک «خود جدید» که این زخم را حمل می‌کند، همزیستی کنیم. آیا این همزیستی را پذیرفته‌اید یا هنوز در انتظار محو شدن درد هستید؟

راهکار:

این نگاه را می‌توان اینگونه بازتعریف کرد: زمان خود درمانگر نیست، بلکه فضایی است که در آن می‌توانیم مهارت‌های مقابله‌ای جدیدی بیاموزیم تا درد را مدیریت کنیم. شاید تمرکز از «درمان» به «اداره کردن» تغییر کند.

چرا بعضی دردها فقط آرام‌تر گریه می‌کنند؟:

در علوم اعصاب، حافظهٔ عاطفی در آمیگدال ذخیره می‌شود و زمان آن را پاک نمی‌کند؛ تنها مدارهای قشر پیش‌پیشانی یاد می‌گیرند پاسخ را مهار کنند. به همین دلیل درد کهنه هنوز هست، فقط «بلندگو» کم‌صدا شده است. پژوهش‌های بازپردازش خاطره نشان می‌دهد هر بار یادآوری، خاطره را تحریف می‌کند؛ پس شاید دردِ آرام، خودش یک خاطرهٔ بازنویسی‌شده است. آرام‌تر گریه کردن، فراموشی است یا مهار؟

راهکار:

می‌توان این نگاه را هم امتحان کرد: شاید زمان درد را کوچک نمی‌کند، فقط ظرفیت ما را برای تحمل آن بزرگ می‌کند؛ درد همان‌قدر می‌ماند، اما ما بزرگ‌تر می‌شویم.

زمان درد را درمان نمی‌کند، ما به آن عادت می‌کنیم: