درمان درد با زمان

زمان درد را درمان نمی‌کند، ما به آن عادت می‌کنیم:

زمان درمانگر دردهای عاطفی نیست:

در روانشناسی، مفهوم «شفای زمانی» یک اسطوره است. تحقیقات نشان می‌دهد خاطرات درد عاطفی، به‌ویژه از دست‌دادن‌های عمیق، در مغز به‌صورت خاطرات آشکار ثبت می‌شوند و با گذر زمان محو نمی‌شوند؛ بلکه ما یاد می‌گیریم با یک «خود جدید» که این زخم را حمل می‌کند، همزیستی کنیم. آیا این همزیستی را پذیرفته‌اید یا هنوز در انتظار محو شدن درد هستید؟

راهکار:

این نگاه را می‌توان اینگونه بازتعریف کرد: زمان خود درمانگر نیست، بلکه فضایی است که در آن می‌توانیم مهارت‌های مقابله‌ای جدیدی بیاموزیم تا درد را مدیریت کنیم. شاید تمرکز از «درمان» به «اداره کردن» تغییر کند.

عادت کردن به درد: چرا زمان درد را عادی می‌کند؟:

مغز انسان طوری طراحی شده که حتی درد مزمن را به حالت پیش‌فرض عصبی تبدیل کند؛ در پدیده «عادت‌سازی هیجانی»، آمیگدال به محرک تکراری کمتر واکنش نشان می‌دهد و کورتیزول پایه کاهش می‌یابد. جالب‌تر اینکه پژوهش‌ها نشان می‌دهند انسان حتی به اندوه عمیق نیز عادت می‌کند، نه چون قوی‌تر شده، بلکه چون مدارهای پیش‌بینی مغز درد را به عنوان داده ثابت ثبت می‌کنند. به همین دلیل است که گاهی فراموشی درد، خطرناک‌تر از خود درد می‌شود. آیا عادت به درد یعنی بهبودی یا فقط بی‌حسی؟

راهکار:

درد وقتی به عادت تبدیل می‌شود، مثل موسیقی پس‌زمینه‌ای می‌شود که دیگر صدایش را نمی‌شنوی؛ اما همچنان روی ریتم راه رفتنت اثر می‌گذارد. شاید به‌جای عادت کردن، بتوانی اسمش را «پذیرش» بگذاری تا از یک زخم منفعل به یک نقشه‌ی شناختی فعال تبدیل شود.