درمان بعد از جدایی

ترک محیط سمی؛ درمانی که با فاصله شروع می‌شود:

در روان‌شناسی، «حافظهٔ زمینه‌ای» می‌گوید مغز خاطرات را با مکان، بو و صدا قفل می‌کند. به همین دلیل ترس و اعتیاد در همان محیطی که شکل گرفته‌اند راحت‌تر عود می‌کنند. تغییر مکان فقط محرک را حذف می‌کند؛ درمان آنجاست که در محیط تازه، مسیرهای عصبی جدید ساخته شوند. آیا فاصله، درمان است یا فقط فرصت؟

راهکار:

این جمله را می‌توان این‌طور بازخوانی کرد: ترک کردن، پادزهر نیست؛ توقف تماس با محرک است. وقتی مغز نشانه‌های مکان را با درد پیوند زده، ماندن یعنی تمرین روزانهٔ همان زخم. فاصله فقط اتاق را عوض می‌کند؛ درمان وقتی آغاز می‌شود که در محیط جدید، روایت تازه و عادت‌های تازه ساخته شود. فرق «فرار» و «مهاجرت درونی» همین است.