بدترین خاطره: آن خاطرهای که نمیشود گفت:
از نظر روانشناسی، پنهانسازی یک خاطره دردناک دقیقاً همان چیزی است که به آن قدرت میدهد. طبق نظریه فرآیند کنایهای دانیل وگنر، هرچه بیشتر سعی کنی به خاطرهای فکر نکنی، بیشتر به ذهنت هجوم میآورد. این 'ترومای خاموش' میتواند حتی ساختار مغز را تغییر دهد. پس دردناکترین خاطرات، آنهایی هستند که اجازه روایت شدن ندارند و تبدیل به زندانی در ذهن میشوند. حالا سوال: آیا این خاطرات، چون تعریف نمیشوند بدترین هستند، یا چون بدترین هستند تعریف نمیشوند؟
راهکار:
این جملات به تناقضی اشاره دارند: خاطراتی که عمیقترین درد را دارند، همانهایی هستند که در سکوت میمانند، چون کلمات توان حمل بار عاطفیشان را ندارند. شاید قدرت یک خاطره در ناگفته ماندنش باشد، نه در خود اتفاق.