کودتای مغز: تسلیم درد شدیم:
مغز انسان هیچ گیرندهٔ دردی ندارد. آنچه حس میکنید، محصول پیشبینی مغز از تهدید است. در «کودتای مغز»، قشر کمربندی پیشین و اینسولا بدون محرک واقعی، الگوی درد را بازسازی میکنند و شما تسلیم یک شبیهسازی عصبی میشوید. نمونهٔ کلاسیکش درد اندام خیالی است؛ اندامی که وجود ندارد، اما مغز آن را واقعی حس میکند. یعنی درد یک توطئهٔ درونمغزی است که با بازسازی شناختی میتوان آن را خنثی کرد.
راهکار:
تسلیم شدن به درد، از نگاه عصبشناسی یعنی مغز در یک حلقهٔ پیشبینی غلط گیر افتاده است. اما نوروپلاستیسیته نشان میدهد میتوان این مدارها را بازنویسی کرد. هر بار به جای تسلیم، یک معنا یا حرکت جدید میسازید، عملاً یک ضدکودتا در مغزتان شکل میدهید و به آن یاد میدهید که درد همیشه حاکم نیست.