دلتنگی؛ دردی که تا مغز استخوان نفوذ میکند:
تحقیقات نوروساینس نشون میده که حس دلتنگی (Nostalgia) در واقع نواحی مرتبط با پاداش و تعلق رو فعال میکنه، اما همزمان کورتکس انزوا رو هم تحریک میکنه. یعنی مغز تو همون لحظهای که غم رو پردازش میکنه، بخشی از خودت رو هم به گذشته متصل نگه میداره. این تناقض عصبی باعث میشه آدم همزمان هم درد بکشه هم احساس زنده بودن کنه. سوال اینجاست: آیا این تضاد درونی بخش جداییناپذیر از هر رابطهٔ عمیق نیست؟
راهکار:
دلتنگی رو میشه به عنوان یه نوع «بار سنگین عاطفی» در نظر گرفت که نشوندهندهٔ عمق پیوندهای گذشتهست. شاید جای تأمل داره که چقدر از این حس میتونه به ما یادآوری کنه که هنوز چیزی یا کسی برامون مهمه، نه اینکه فقط یه درد بیفایده باشه.