درد و تنهایی شب

چرا شب برای آدم‌های غمگین طولانی‌تر می‌گذرد؟:

مغز در درد و اندوه، ترشح دوپامین در مسیر مزولیمبیک را کاهش می‌دهد و همین باعث کندی ادراک زمان می‌شود. شب‌های بی‌خوابی پر از نشخوار ذهنی، آمیگدال را فعال‌تر و هیپوکامپ را در ثبت خاطرات تلخ دقیق‌تر می‌کند. ساعت بیولوژیک بدن در تاریکی ملاتونین ترشح می‌کند، اما کورتیزولِ ناشی از رنج، چرخه خواب را می‌شکند و دقیقه‌ها را کش‌می‌آید. شاید برای همین است که شبِ آدم‌های زخمی از بقیه بلندتر می‌شود.

راهکار:

از منظر روان‌شناسی، درد و نشخوار ذهنی ادراک زمان را کند می‌کند؛ پس شبِ آدم‌های زخمی فقط یک بازه زمانی نیست، یک تجربه بدنی از سنگینیِ لحظه‌هاست.