درد و دل نکردن

دردی که نمیشه گفت؛ سنگین‌تر از خود درده:

در روانشناسی به ناتوانی در بیان هیجانات «آلکسیتایمیا» می‌گویند. پژوهش‌ها نشان می‌دهد هیجان‌های سرکوب‌شده باعث افزایش کورتیزول و کاهش عملکرد سیستم ایمنی می‌شوند. جیمز پنبییکر، روانشناس اجتماعی، متوجه شد نوشتن ۱۵ دقیقه‌ای درباره عمیق‌ترین دردِ ناگفته تا شش هفته بعد سطح التهاب بدن را پایین می‌آورد؛ یعنی دردِ نگفته فقط روانی نیست، جسم را هم فرسوده می‌کند.

راهکار:

اگر نمیشود گفت، مینویسیم. روایت مکتوب از درد، همان چیزی است که مغز برای پردازش هیجان لازم دارد؛ یک دفترچه خصوصی میتواند جای همصحبتی را بگیرد که نیست.