درد و دل با آینه

پناه بردن به کتاب و پلی‌لیست؛ آرامش بدون آدم‌ها:

در روانشناسی به این پناهگاه‌ها «محیط نگهدارنده» یا ابژه انتقالی گفته می‌شود؛ وینیکات معتقد بود انسان برای تحمل تنهایی، به اشیایی نیاز دارد که حضور امن را شبیه‌سازی کنند. موسیقی با فعال‌کردن دوپامین در مسیر مزولیمبیک، بدون نیاز به دیگری مدار پاداش مغز را روشن می‌کند. کتاب‌های منفور هم اگر قابل پیش‌بینی باشند، حس کنترل می‌دهند و آینه با بازتاب همدلانه، گفتار درونی را بیرونی می‌کند.

راهکار:

پناه بردن به کتاب، موسیقی و آینه نوعی خودتنظیمی هیجانی است؛ در روانشناسی به این اشیا «ابژه‌های انتقالی» می‌گویند که بدون قضاوت، امنیت روانی می‌سازند.