مراعات یک طرفه و رفتار بی رحمانه؛ درد دیده نشدن:
در روانشناسی اجتماعی به این وضعیت «عدم تقارن همدلی» میگویند؛ مغز انسان هزینههای مهربانیِ دیگران را کمتر از هزینههای خودش پردازش میکند. در خطای اسناد بازیگر-ناظر، سکوت شما را «انتخاب خودت» و بیاحتیاطی طرف مقابل را «واکنش طبیعی» میبینیم. نظریه بازیها هم نشان میدهد ایثار یکطرفه برخلاف راهبرد «چشم در برابر چشم» بهسرعت استثمار میشود. مهربانیِ نامرئی چقدر دوام میآورد؟
راهکار:
این متن را میشود از لنز «اصل تقابل اجتماعی» دید: آدمها اغلب مهربانیِ بیسروصدا را نمیبینند، چون فقط دردِ خودشان را حس میکنند. جملهات را میشود به شکل یک پرسش تلخ درآورد: «مراعاتی که دیده نمیشود، هنوز مراعات است؟»