خاطرات کودکی و زخم زانو؛ دلتنگی برای روزهای ساده:
نوستالژی (دلتنگی برای گذشته) یک مکانیزم روانشناختی است که با فعال کردن مدارهای پاداش مغز، احساس گرمی و تعلق میدهد. جالب است که خاطرات کودکیمان معمولاً با تحریف مثبت همراهند. زخم زانوها نماد حضور در لحظه و زیستن در فیزیک بود، در مقابل زخم دل که نامرئیست و نادیده گرفته میشود. آیا امروز هم میتوانیم مثل کودکی «زخم» را بدون پنهانکاری بپذیریم؟
راهکار:
کودکی جایی بود که زخمها روی زانو نقش میبست، بزرگسالی جایی است که زخمها را در دل پنهان میکنیم. شاید بتوان با نگاه کردن به عکسهای قدیمی یا بازی کردن با بچهها، آن حس بیپروایی را دوباره زنده کرد.