درد واقعی: بالای قبر کسی که بیشتر از همه دوستش داشتی:
در سوگ واقعی، مغز وارد «جست‌وجوی دلبستگی» می‌شود؛ ۳۰ تا ۶۰ درصد داغ‌دیدگان، صدا یا حضور متوفی را به‌صورت گذرا حس می‌کنند، چون نقشه نورونی او هنوز فعال است. این توهم خوش‌خیم با روان‌پریشی فرق دارد و بخشی از به‌روزرسانی مغز برای پذیرش نبودن اوست. درد شکست عشقی همان مسیر مغزی درد فیزیکی را فعال می‌کند، ولی سوگ سیستم دلبستگی را در حالت جست‌وجو قفل می‌کند.
راهکار:
این متن مرز میان فقدان و ناکامی عاطفی را جابه‌جا می‌کند؛ می‌توانی آن را این‌طور بخوانی: بعضی دردها «قابل مقایسه» نیستند، بلکه «قابل همزیستی»اند. شکست عشقی یعنی کسی هست ولی نمی‌خواهد؛ سوگ یعنی کسی نیست ولی هنوز در تو زندگی می‌کند. اگر قرار باشد ادامه‌اش دهی، از تصویر «ایستادن بالای قبر» به‌جای پایان، شروع یک روایت دلتنگانه بساز.