ضربه های روزگار

معنی معلق بودن بین زخم‌ها و ضربه‌های روزگار:

در علوم اعصاب به این حالت «پاسخ مغز به تروماهای پیاپی» می‌گویند؛ ضربه‌های مکرر، مدار آمیگدال را بیش‌فعال می‌کند و بدن حتی بعد از پایان خطر در وضعیت آماده‌باش می‌ماند. پس این خراش‌ها فقط خاطره نیستند، بازنویسی شیمیایی مغزند. شگفت‌انگیزتر اینکه نوروپلاستیسیته اجازه می‌دهد همین مغزِ آسیب‌دیده، مسیرهای تازه‌ای برای امنیت بسازد. آیا می‌دانستید احساس «آویزان بودن» گاهی نخستین نشانه‌ی شروع بازسازی است؟

راهکار:

این حس معلق بودن را می‌توانی به مرحله‌ی ترمیم ربط بدهی؛ همان‌جا که زخم‌ها بستر رشد می‌شوند. اگر این تجربه را به شکل یک نامه به «روزگار» بنویسی، شاید تصویر تازه‌ای از آن بیرون بیاید.