تعریف عشق: در بند کسی که در بند حسین است:
در روانشناسی، پدیدهای به نام «گسترش خود» وجود دارد: ما هویت معشوق را در خود ادغام میکنیم. جملهات یک قدم جلوتر میرود و زنجیرهای میسازد: هویت تو با کسی گره میخورد که خود با حسین گره خورده است. این یعنی عشق فقط یک پیوند نیست، یک آبشار هویتی است. جالب اینجاست که در تصویربرداری عصبی، یادآوری یک باور عمیق مذهبی (مثل عشق به حسین) همان مناطقی از مغز را فعال میکند که عشق رمانتیک روشن میکند. انگار مغزت بین این دو تفاوتی نمیگذارد.
راهکار:
این نگاه، عشق را از رابطهای دونفره به حلقهای در زنجیر عشق الهی بدل میکند. گویی عشق زمینی، تمرینی است برای انعکاس عشقی بزرگتر؛ پیوندی که از «تو» شروع میشود، از کسی میگذرد که خود در بند حسین است و نهایتاً به سرچشمه میرسد.