در باز گذاشتن

وقتی یک اشاره برای باز شدن در کافی است:

آیا می‌دونستید در روانشناسی به این پدیده «اثر درِ باز» می‌گن؟ وقتی کسی بدون هیچ مقاومتی به دیگران اجازه ورود می‌ده، ناخودآگاه ارزش خودش رو پایین میاره و دیگران هم اون رو کم‌اهمیت می‌بینن. مرزهای سالم دقیقاً مثل قلعه‌ن: دروازه باید کلید داشته باشه، نه یه اشاره. جامعه‌هاتون چند نفر رو با این صفت می‌شناسن؟

راهکار:

این جمله رو می‌شه به‌عنوان طنزی تلخ دربارهٔ آدم‌هایی دید که با کمترین اشاره، حریم خودشون رو می‌بندن. شاید نگاه عمیق‌تر این باشه: هر «بفرما»ی بی‌دلیل، یه «نه»ی پنهون رو از بین می‌بره. ارزشت رو بدون و بذار دیگران برای ورود به زندگیت کم‌کم بهایی بپردازن.