دوست داشتن ولی عمل نکردن

تناقض حرف و عمل در بازگشت به گذشته:

تحقیقات روان‌شناسی می‌گوید «سوگیری بازیگر-ناظر» باعث می‌شود رفتار دیگران را به شخصیت و رفتار خودمان را به شرایط نسبت دهیم. تو می‌گویی «اگر می‌خواست برمی‌گشت» اما یادت می‌آید خودت خواستی و برنگشتی. یعنی برای خودت هم شرایط را عامل می‌دانی. آیا این نشانه آن نیست که قضاوت ما درباره دیگران در واقع بازتابی از ترس‌های ناشناخته خودمان است؟

راهکار:

گاهی انتخاب نکردن، خودش یک انتخاب است. شاید دلیل اینکه برنگشتی، این بود که در آن لحظه بازگشت را با 'نداشتن غرور' اشتباه گرفتی، یا ترس از تکرار همان درد تو را متوقف کرد. این تناقض را نه به حساب دروغ، که به حساب لایه‌های پیچیده روان خودت بگذار.