پارادوکس عشق و نفس کشیدن: چرا میخواهیم با وجود پایان؟:
تحقیقات عصبشناسی نشان میدهد مغز در عشق همان مدارهای دوپامین اعتیاد را فعال میکند - یعنی عشق یک مکانیسم بقای تکاملی است، نه انتخاب عقلانی. جالب اینکه تنفس هم توسط ساقهی مغز کنترل میشود و ما هیچوقت از آن دست نمیکشیم، حتی با دانستن مرگ. به نظرتان چرا مغز این دو پدیده را از حیطهی «تصمیمگیری آگاهانه» خارج کرده؟
راهکار:
این دیالوگ یادآور نظریهی «پوچگرایی سازنده» آلبر کامو ست: ما مثل سیزیف سنگ عشق را بالا میبریم، نه برای رسیدن، بلکه چون در خودِ تلاش معنا پیدا میکنیم. شاید عشق واقعی نه به مقصد، که به مسیرش وابسته است.