دوست داشتن اجباری؛ وقتی عشق سرد و بیمهر میشود:
در روانشناسی به این «پاداش متناوب» میگویند: وقتی محبتِ طرف مقابل گاهی گرم و گاهی سرد است، مغز دقیقاً مثل ماشین اسلات شرطی میشود و بیشتر وابسته میشود تا وقتی عشق یکنواخت و مطمئن باشد. یعنی همین کمرنگها و تلخها اعتیادآورتر از عشق صاف و بیپیرایهاند. سؤال این است: به خودِ رابطه وابستهای یا به امیدِ گرمایِ گاهبهگاهش؟
راهکار:
نه، هیچ اجباری نیست؛ محبت واقعی نه سرد است نه کمرنگ. این متن دقیقاً نشانهی فاصلهی عاطفی است: طرف مقابل با ترس از تنهایی یا عادت میماند، نه عشق. سؤال مهم این است: آیا تو دوست داری در رابطهای بمانی که عشق در آن وظیفه شده؟